![Pedro J. Peón Estévez](/web/cache/scene/uploads/xornalistas/foto/af6/_S7QytKoutjK3UsovKMnMzytWsi62MjSxUqrKz891Lsov0DE1AC_/_Il61oA_/59476aeed0-pedroj.jpg)
Pedro J. Peón Estévez
A brevísima e apócrifa historia de Lapamán
LAPAMÁN é un superheroe cun só, pero terrible, superpoder.
Lapamán (home-lapa en galego) posúe unha soa facultade que o volve odiado e temido entre as xentes que, de non se por a salvo axinha, sufrirán os máis terribles tormentos sen que ninguén neste mundo lhes poida valer. Nalgúns círculos, Lapamán está considerado inimigo público nº 1. Nas comisarías, a súa foto está exposta en lugar visible no tablón dos anuncios. O pasquín contén o seu retrato-robot e debaixo, tres palabras: NON SE BUSCA ! Non hai unha recompensa por atopalo senón todo o contrario; a recompensa é NON ATOPALO
Bautizárano co topónimo Lapamán disque en lembranza de certa praia do Morrazo ou das lapas (Patella vulgata) amarradas ás pedras da devandita praia, como acepción primeira do vocablo lapa, aínda que lhe acae melhor, moitísimo melhor, a segunda acepción.
Foi un neno enfeitizante, risonho, cativador ata que comezou a falar. Na medida en que medraba en corpo tamén o facía en elocuencia…verborrea máis ben.
Lapamán, tamén chamado home-ventosa, non mataba nin esfolaba, non sabía artes marciais nin das outras. Non voaba a mil por hora coma Supermán, nin gabeaba polas paredes coma Spiderman nin manexaba armas brancas ou de lume nin de destrución masiva. Non se vestía de morcego. Era, o que se di, un tío normal. Entón…en que consistía ese seu temible superpoder? Moi sinxelo; Lapamán, como o seu nome indica, era un acoplado, un pelma insufrible. Era deses que se che apegan e xa non te arrían. Deses que te amarran e non te deixan marchar por máis que tenhas que marchar e cóntache mil e unha cousas que non che interesan absolutamente nada. Cóntache a súa tediosa vida unha vez e outra máis, do dereito e do revés. Arregla e desarregla este país e tódolos países do mundo. Contaba canto sabía e, cando non sabía, sospeitaba, barruntaba, especulaba, estimaba, osmaba, conxeturaba, presumía, barallaba, imaxinaba ou supoñía pero calar, non calaba. Por contar, cóntache cousas da túa propia vida que ti mesmo desconheces. Tamén conta a vida doutros, conhecidos ou non pero, iso si; todos uns ignorantes, uns envexosos e uns cabronazos. Non existe ninguén máis valente, intelixente, trabalhador, solidario e altruista ca el. E que pouco lho agradecen, “mecaghonachispa”! A palabra “repunante” estreouna el; o refrán de “o falar non ten cancelas”, tamén. Ás veces tinha que pararse a beber, pero non por sede senón por refrixerar as queixadas.
Para min que leva comisión dos fabricantes de analxésicos. “Lampamancinho”(como lhe chamaba a súa avoa) no era mal rapaz, só un chisco cargante, enfexo, lurdo, molesto e pelma, pero nada máis. Cando alguén é así de pesado, dise del que é un chumbo. Lapamán non. Lapamán era un osmio.
Estoutro día pilhoume por banda e voltou contarme boa parte da súa atribulada existencia facéndome perder unha función de teatro e varios autocarros e a piques estivo de facerme perder casa e mulher porque cheguei ás tantas e a parenta non me bateu coa porta nos focinhos de milagre. Unha noite aí atrás sufrín un pesadelo tan traumático que ata me fixo acordar: sonhei que o bo de Lapamán me estaba a contar a mili.
Pois ese, en poucas palabras, é o ínclito Lapamán, un super heroe sen superpoderes. Mágoa que aínda non se tenha inventado a kriptonita que o neutralice. “El señor” nos dé paciencia…
Coa invención do móbil, os modernos Lapamáns xa non latrican tanto pero escriben co catapiolhos dun xeito frenético. Non sei que será peor.