![Marta Rodríguez Engroba](/web/cache/scene/uploads/xornalistas/foto/2fa/_S7QytKoutjK3UsovKMnMzytWsi62MjSxUqrKz891Lsov0DE1AC_/_Il61oA_/58eb6ac9d8-jpg-marta-rodriguez-00.jpg)
Marta Rodríguez Engroba
Quen fixo a lei, fixo a trampa
Vou tentar resumir canto me sexa posible esta historia, historia, lamentablemente real, moi real, para pasar a referirme, canto antes, unha vez máis, aos presuntos "avances" que, segundo nos queren vender, principalmente desde as altas instancias, estamos a vivir en materia de violencia de xénero.
O protagonista é un home acusado de violencia machista, actualmente en prisión por, entre outras cousas, reiterados quebrantamentos de condena da orde de protección que del ten a súa ex parella, o cal xa nos pode dar unha idea da catadura do personaxe, porque todos sabemos que as ordes de protección non se conceden así como así.
Esta orde de protección inclúe, como é lóxico, a prohibición de tentar comunicarse coa súa vítima por calquera medio, e, porén, tamén, naturalmente, por escrito, malia o cal, facendo caso omiso da mencionada orde, tentou facerlle chegar varias misivas, existindo, sobre estes feitos, dúas sentenzas firmes, que, como xa dixen, o condenan.
Sen embargo, aínda sendo, como é lóxico, perfectamente coñecedor da súa situación, pasado un tempo, repetiu o seu intento, entregando ao centro penitenciario nada menos que catro cartas manuscritas co obxectivo de que lle foran entregadas as súa vítima.
Como era de agardar, afortunadamente, as misivas foron interceptadas polos traballadores do centro e non foron entregadas, mais o que é evidente é que si existiu un novo delito de quebrantamento de condena.
Pois ben, e aquí ven o "bo", malia a máis que irrefutable evidencia de que, unha vez máis, reincidiu no mesmo delito, xa que as cartas mesmo tiñan o nome e o enderezo da destinataria e selos de franqueo, o home foi absolto deste, xa que, segundo a Audiencia correspondente, ditas cartas nunca chegaron a muller, polo que se considera que nunca as cursou e que se limitou a presentalas ao correspondente departamento do centro penitenciario.
Alucinante... Limitouse, din, e reitero, porque me costa darlle creto, a presentalas ao correspondente departamento do centro penitenciario... E con que finalidade, preguntámonos, se non era para facelas chegar a vítima, para que os funcionarios se entretivesen un rato lendo as cartas?, algo, por certo, que non sería preciso, xa que, desde o momento no que as entrega, xa existe o quebrantamento de condena, como se os sobres foran baleiros, tanto ten...!
Pero, unha vez máis, e, coma tantas outras en tantos e tantos casos, non pasa nada, e a xustiza fallou a favor do delincuente, a todas luces, culpable.
Hai que ser moi rebuscado para buscarlle unha xustificación a estes feitos...pero aínda así a atoparon, e é a de que, segundo o artigo 54-3 da Lei Xeral Penitenciaria, os internos están autorizados a comunicarse de forma periódica e na súa propia lingua cos seus familiares e amigos, comunicacións que se deben celebrar respectando a intimidade, pero esqueceron, polo visto, un "detalliño sen importancia": Agás no caso de incomunicación xudicial.
Alguén con dous dediños de fronte pensa que o home non vai volver tentar repetir de novo a súa "fazaña", iso por unha banda, e, pola outra, quen tivo a brillante idea de absolvelo, é consciente do tremendo dano que fixo pola sensación de impunidade que esta sentenza lle outorga, non soamente a este individuo, se non a cantos estean a pensar en facer o mesmo que el?
Era de agardar que as cartas, tal como sucedeu, fosen interceptadas, pero, e se pola causa que fora, non tivera sido así, alguén se pode imaxinar o que isto suporía para a vítima, a súa sensación de pánico, de inseguridade, aínda que, repito, os sobres foran baleiros?
O que está claro e é un feito irrefutable, é que os supostos dereitos do culpable foron antepostos aos da vítima, que, malia ter unha orde de protección, vería a súa relativa tranquilidade, e digo relativa, aínda descoñecendo por completo quen é a prexudicada e as súas circunstancias concretas, porque as mulleres que vivimos o inferno da violencia machista sabemos que a completa tranquilidade é moi difícil que cheguemos a acadala, por non dicir imposible.
Esta sentenza é, salvando as lóxicas distancias, por suposto, como se o agresor fora sorprendido cunha pistola na man, e, despois de dispararlle a vítima, fora absolto porque non chegou a ferila.
Son a primeira que, en non poucas ocasións, saio en defensa dos xuíces cando os culpan de case todas as sentenzas desfavorables, porque digo, e manteño, que non se pode condenar a ninguén sen probas, guste ou non, e que eles mesmos se ven limitados moitas veces, aínda en contra das súas propias conviccións, pero o deste caso é xa demasiado.
Non hai por onde collelo.
Porque non é soamente o feito de que tentase enviar as cartas. O máis... maquiavélico (é que xa non sei nin como cualificalo!), e que foron os propios funcionarios, sen pretendelo, por suposto, os que o axudaron a librarse da condena cumprindo co seu deber ao interceptar as cartas... É ou non é para tolear?
Cantas evidencias máis precisaban, que se metera o propio autor dentro dun dos sobres?
E desculpádeme a ironía, porque o tema é serio, moi serio, e a resposta da Audiencia, malia que soe a chiste malo, é para dar medo, porque, ante tales argumentos, que podemos agardar?
O que, por desgraza, é evidente, é que non soamente non avanzamos, se non que os xa escasos dereitos das vítimas de violencia machista se ven cada vez máis menoscabados, o mesmo que a súa protección, e que os delincuentes gozan dunha carta branca, nunca mellor dito, para delinquir, que os predispón a continuar na mesma tesitura, tanto aos reincidentes como aos que estean pensando en facelo por primeira vez.
Din que quen fixo a lei, fixo a trampa, e, desde logo, este lamentable caso é a demostración perfecta de que é certo, como tamén o é de que, se mire por onde se mire, as mulleres vítimas de violencia de xénero somos sempre as grandes perdedoras, e isto si que non ten visos de cambiar, agás para peor.