![Marta Rodríguez Engroba](/web/cache/scene/uploads/xornalistas/foto/2fa/_S7QytKoutjK3UsovKMnMzytWsi62MjSxUqrKz891Lsov0DE1AC_/_Il61oA_/58eb6ac9d8-jpg-marta-rodriguez-00.jpg)
Marta Rodríguez Engroba
De verdade, señora ministra, cre vostede que o sistema Viogén funciona?
Din que non hai mal que cen anos dure, e será verdade, non digo eu que non, pero, francamente, a estas alturas, e con gran dor de corazón o digo, no que atinxe a violencia de xénero, é para ter serias dúbidas de que isto sexa certo, e non xa de que dure, se non, e isto xa non son dúbidas, senón unha tráxica certeza, de que vaia empeorando de día en día, como está a suceder.
O que si é certo, é esta é unha verdade incuestionable, é que, para tentar resolver calquera problema, sexa no eido que sexa, é condición imprescindible asumir que ese problema existe, e mentres non se asuma que a violencia machista medra e medra, e que non se está a facer nada para tentar paliala, agás maquillar unha presunta loita que ten bastante máis de negocio e de posta en escena para xustificalo, nada vai mellorar.
Esta mesma semana, a ministra de Igualdade, Ana Redondo, "agasallou” coa mostra perfecta, unha máis, do que acabo de dicir.
Encabezou, faltaría máis, o minuto de silencio, en memoria de Mónica, a vítima número 29 no que vai de ano.
Cariacontecida, vestida de negro, como mandan os canons para estas ocasións, aproveitou para deixarnos ben claro, que Mónica non tiña denunciado a súa parella. So faltou engadir, como tantas outras veces, "así que a nós que nos rexistren”.
Unha mágoa que nin ela nin ninguén con competencias se amosen tan dilixentes cando se trata de mulleres que si tiñan denunciado, malia o cal foron asasinadas.
Apelou a contorna das vítimas e a concienciación da sociedade, porque, no caso de Mónica, como en tantos outros, na maioría, de feito, eran moitos os que sabían e todos calaron, converténdose, porén, en cómplices do executor material do crime.
Todo eso está moi ben, e xa nos sabemos o discurso de memoria, pero, unha vez máis, a pregunta é, por fin se vai tomar algunha medida contra estas persoas que agora declaran diante de micrófonos, cámaras e o que faga falta, ser perfectamente coñecedores do inferno que estaba a vivir esta muller?
Porque supoño que a ministra, como tantos outros responsables, son perfectamente conscientes de que estamos a falar dun delito de omisión de socorro, como sucede, repetimos, na maioría dos casos, sen que isto lles traia consecuencia ningunha a aqueles que o cometen.
Non se pode apelar a unha concienciación que é obvio que non existe, e, por outra banda, como delito que é, debería ser castigado.
Talvez ese sería un primeiro paso para comezar a loitar en serio contra a violencia de xénero.
Unha mágoa, desde logo, porque o lóxico e o desexable, sería que esa concienciación existira por si mesma, pero si, lamentablemente, ten que ser castigada para que se exerza, pois adiante.
Como delito que é, nunca debería quedar impune, algo que, ademais das tráxicas consecuencias que xa coñecemos, predispón a que se cometa unha e outra vez.
Para rematar o seu politicamente correcto discurso, e tentar lavar o que xa non son manchas, senón marcas indelebles, a Sra. Redondo afirmou con rotundidade que o sistema VioGén funciona, e que salva vidas... Perdón?. Que o sistema VioGén que...?
En que nube vive esta señora, ou é que nos toma por idiotas?
Cantas mulleres supostamente incluídas no sistema VioGén pagaron xa coas súas vidas o seu estupendo funcionamento?
É obvio, en primeiro lugar, que non trata acotío coas vítimas, se é que trata con algunha nalgún momento.
Ou tal vez lle facilitan unha información un tanto distorsionada, que non se molesta en contrastar, porque, do contrario, non ten ningunha explicación que nos conte tal historia para non durmir, cando a vista está que sucede todo o contrario.
É, ademais, unha cuestión de puro sentido común.
En primeiro lugar, encomendar a vida das vítimas a unha computadora, e a un test xenérico, porque lle pese a quen lle pese, iso é que é, un test xenérico, é unha auténtica barbaridade. Iso para comezar.
Cada caso, por moitas similitudes que teñan todos entre si, que, evidentemente as hai, ten as súas connotacións, e, en consecuencia, cada muller debe contar coa protección que as súas condicións requiran, e non co que diga a maquiniña en cuestión.
Non se poden esquecer, ademais, malia que se fai, as lamentables condicións emocionais, cando non tamén físicas, nas que se atopan as vítimas cando chega o momento de facer o test, case sempre despois de horas na comisaría, de contarlle a súa historia ao policía, ao avogado... e con dor e máis dor ás súas costas, xa que ese día posiblemente sucedera algo, que foi o detonante, que a levou a tomar a decisión de denunciar, pero que, con toda probabilidade, vén de vivir un longo e doloroso calvario.
E isto no mellor dos escenarios, cando o test se fai, como procede, na Ufam (Unidade de Familia e Axuda a Muller), porque se a denuncia se interpón un día festivo, unha ponte, unha fin de semana, ou en período vacacional, vai ser feito por un policía da Odac (Oficina de Atención ao Cidadán), que non ten nin idea de que vai, como moitos deles admiten, basicamente, porque non teñen a obriga de sabelo. Non é o seu cometido.
O que está claro é que, con toda seguridade, en calquera de ambos supostos, os resultados do test non sexan reais, e arroxen un nivel de risco errado, e, de feito, sospeitosamente, abondan moito máis os casos nos que, teoricamente, e moi baixo, cando os que estamos a vivir a diario esa realidade coas vítimas, sabemos que non é así.
Non podemos obviar, ademais, o feito, moi grave, de que, en moitas ocasións, cando una vítima incluída inicialmente nese "infalible” sistema, é asasinada, nos atopemos con que a súa alerta xa fora desactivada, sen que nunca se nos aclare, por mais que o preguntemos, por quen, por que, e en base a que criterio.
Ninguén semella ter en conta, ademais, que o test VioGén, por moi eficaz que fora nalgún momento, algo dubidoso, foi creado no ano 2007, é dicir, hai nada mais nin nada menos que 17 anos, co cal é de puro sentido común que está mais que obsoleto, xa que as circunstancias mudaron, e non para ben, precisamente.
En Febreiro deste mesmo ano, o ministro do Interior anunciou grandes e moi positivos cambios no sistema VioGén... Pode ser, porque, por tempo non será, pero, polo momento, non vemos tales cambios, e se algún observamos, con mágoa temos que reiterar que é a peor.
Lamentablemente, o único que non cambia é o constante aumento da violencia machista, o negocio creado ao seu abeiro, e as mentiras que nos contan.
Que o sistema VioGén funciona é unha máis.
Asociación Si, hai saída