![Marta Rodríguez Engroba](/web/cache/scene/uploads/xornalistas/foto/2fa/_S7QytKoutjK3UsovKMnMzytWsi62MjSxUqrKz891Lsov0DE1AC_/_Il61oA_/58eb6ac9d8-jpg-marta-rodriguez-00.jpg)
Marta Rodríguez Engroba
A "loita" contra a violencia machista a golpe de esmorga
Estamos a referirnos ao acto programado polo Ministerio de Igualdade, o que o fai aínda máis grave e reprobable se cabe, para o 4 de Decembro, din que para celebrar os 20 anos da aprobación da Lei contra a Violencia de Xénero, e "marcar a axenda política", no Museo Raíña Sofía, para o cal se destinarán nada menos que 120000€, que sairán dos petos de todos nós, contribuíntes, e que servirán din, para que teñan lugar mesas de debate, coloquios... con representación de entidades e asociacións de loita contra a violencia de xénero, de cuxo perfil por certo, xa nos facemos unha idea, e con todo o respecto o dicimos, Unidades de Violencia e Subdelegacións de Goberno, amén de representantes públicos e as persoas que participaron na elaboración e aprobación da Lei Orgánica, porque, alegan desde o Ministerio, consideran necesaria a celebración deste tipo de actos "de concienciación", que servirán, ademais, para "marcar a axenda pública e política".
A "concienciación"incluirá, ademais, dúas pausas para café e un xantar tipo cóctel no vestíbulo porque, parece que non, pero sempre é mais doado "concienciarse" co estómago satisfeito, nonsi?
Desde Si, hai saída, a primeira cuestión á que desexaríamos que nos contestaran, desde o Ministerio de Igualdade, é que hai que celebrar, cando a violencia de xénero non deixa de medrar dun xeito brutal.
En segundo lugar, como se pode ter a indecencia de dilapidar tantos miles e miles de euros, cando, cada vez que a violencia de xénero se cobra unha nova vítima por non estar debidamente protexida, o primeiro que se alega é a escaseza de recursos e de medios?
Canto ten que agardar unha vítima que solicita calquera tipo de axuda cando tenta saír do seu inferno, para que lle sexa concedida, se é que chega algún día, o cal as aboca, en non poucas ocasións, a volver co seu agresor?
Iso si, a aprobación do documento para a celebración deste "sarao", está a tramitarse polo procedemento de urxencia... faltaría máis!.
A terceira e gravísima cuestión é, que podemos agardar dun Ministerio de Igualdade que aborda a violencia de xénero con tal frivolidade, como se dun acto social máis se tratase, sen ter en conta a dor, o desgarro, que está a causar, de tantas vidas que xa segou, de tantas familias rotas...?
E neste punto, teño que admitir, e dígoo ben alto, que non estou a falar soamente como presidenta dun colectivo que compartimos o día a día de tantas mulleres maltratadas, cuxas vidas penden dun fío, dos seus fillos e fillas, se non tamén como muller, como nai, e, sobre todo, como supervivente da violencia machista.
Non me chegan as palabras para describir como me sinto: Insultada, aldraxada, desprezada, utilizada... e triste, moi triste.
Non hai dereito a que se nos trate así, coma se fósemos mercadorías, ou estratexias máis afortunadas, as que tivemos a sorte de sobrevivir, pero que, malia todo, as nosas vidas ficaron marcadas xa para sempre.
Se a finalidade deste acto é a que realmente din, por que non se limitan a levar a cabo as mesas de debate, os coloquios, obviando ese "xantar tipo cóctel", que é, repetimos, unha auténtica frivolidade, cando tantas mulleres non se poden permitir nin mercar unha barra de pan?
Outra pregunta que pode parecer unha parvada, pero que para nós é vital.
Cantos dos colectivos que participarán en tan "necesario acto" comparten o día a día das vítimas?
Cantas das súas integrantes traballan de xeito voluntario, sen percibir retribución algunha, ou, pola contra, os colectivos convocados son deses dos que a moitas das súas integrantes non se lles coñece máis oficio nin beneficio que a "loita", chegando moitas delas a deixar os seus traballos, pero que viven sospeitosamente ben, mesmo moito mellor que cando se dedicaban as súas respectivas profesións?
O máis tráxico de todo é que isto é tan so un exemplo do que se agocha detrás da suposta loita contra a violencia de xénero, do lucrativo negocio que xera e do cal se lucra moita xente, moitos desaprehensivos,
Esta é verdadeira cara do Ministerio de Igualdade.
Non é preciso botarlle moita imaxinación para intuír o que podemos agardar del, agás que, e perdoade se isto soa moi forte, pero é a realidade, a dor, a sangue de moitas mulleres, de moitos nenos e nenas, vai seguir sendo un suculento negocio para moitos.
En canto a empatía da nova ministra, sobran as palabras.
Asociación Si, hai saída