![Marta Rodríguez Engroba](/web/cache/scene/uploads/xornalistas/foto/2fa/_S7QytKoutjK3UsovKMnMzytWsi62MjSxUqrKz891Lsov0DE1AC_/_Il61oA_/58eb6ac9d8-jpg-marta-rodriguez-00.jpg)
Marta Rodríguez Engroba
Cando a loita diaria para sobrevivir non deixa lugar para o "burnout"
Sempre acabo por atopar algunha que me pon ao borde da úlcera. Vaia, de feito estou abraiada de non tela xa.
Esta semana foi a quenda da que nos contaba coma un estudio... outro máis! realizado por algúns membros do Instituto de Estudios e Desarrollo de Galicia , en colaboración cun profesor da Universidade de Granada revelaba que máis da metade das mulleres empresarias e directivas galegas sufren estrés laboral, constatándose entre elas unha alta prevalencia da síndrome de burnout , ou o que é o mesmo, estar queimadas, e outros trastornos do ánimo.
Son mulleres en postos de liderado, con ampla experiencia laboral e cun alto nivel de formación, que presentan, din, síntomas de esgotamento emocional, ansiedade, dificultades no sono... etc, etc, e que, para resumir, atribúen, entre outros factores, a falta de conciliación entre a vida laboral e persoal, e (esta é moi, moi boa)... a falta de recursos adoitados!
Vaia por diante o meu respecto a estas empresarias, e non digo eu que non o pasen mal, pero, cando se senten así, e, repito, con todo respecto dígoo, gustaríame convidalas a, malia que soamente fose durante unha semana, que intercambiaran os seus roles con tantas e tantas mulleres, entre as que se atopan, por suposto, moitas vítimas de violencia de xénero, que, cunha formación tan esmerada como a poden ter elas, con idéntica capacidade de liderado, pero ás que as circunstancias da vida non lles foron tan favorables para chegar a ter ese elevado estatus, ou sen elas, tanto ten, pero que, en todo caso, o seu día a día é unha auténtica maratón para tentar sacar adiante as súas familias, traballando moitas veces nunhas condicións algo máis que cuestionables, con soldos ínfimos, en non poucas ocasións sen chegar a ter nunca un contrato laboral legal, e, desde logo, xa que as empresarias falan de falta de recursos, sen ter, nin de lonxe, os que elas poden ter.
É máis, moitas destas mulleres traballan coidando os fillos, ou os maiores das empresarias, ou limpando as súas casas.
Son as que podemos ver cada día nas portas dos colexios recollendo as crianzas das súas xefas, mentres os seus propios fillos están, os mais afortunados, ao coidado dos avós, e, nos casos nos que isto non é posible, sós, como moito coidando os maiores dos máis pequenos, cando son mais dun.
Son tamén as que moitas desas empresarias denominan pexorativamente como "la chica", coma se non mereceran respecto algún e, por non ter, non tiveran nin nome, nin o dereito a que se lles chame por el, pero ás que a vida non lles brindou as mesmas oportunidades.
Son as que están a criar os seus fillos con tanto agarimo como aos seus propios, as que se preocupan de que coman ben e as súas horas, de que fagan os deberes, de coidalos se enferman, de levalos as actividades extraescolares, etc,etc, mentres as súas nais se laian de ter a "síndrome de bornout".
Si que hai unha diferenza entre elas, é certo. Que mentres as primeiras, as empresarias, o son por propia elección, ás segundas non lles queda outra opción que cargar con ese peso as costas cada día, para tentar sobrevivir.
E, case sempre, a isto vai unido as dificultades para facer fronte aos pagos máis básicos, como poden ser aluguer, alimentación, etc, etc, etc.
Mulleres que, cando rematan a súa xornada laboral, que non é curta, teñen que acometer a segunda nas súas casas, e sacar forzas de onde non as teñen para atender as súas propias familias, moitas veces tentando sobrelevar do mellor xeito posible, sen que ninguén o saiba, a angustia de que ao día seguinte poida chegar esa orde de desafiuzamento, ese corte de subministros, ou a dúbida de se poderán xuntar uns euros para poder mercar o máis básico.
Outro tanto se pode dicir das mulleres do rural.
Para elas non hai días festivos, nin pontes, nin case nunca soldos.
Coidan da casa, do gando, traballan no campo, atenden os maiores, os seus fillos, de Luns a Domingo, así un día tras outro, sen ser valoradas, sen que case nunca ninguén recoñeza o enorme mérito que teñen e o valiosas e valentes que son.
Podería seguir, e encher folios e máis folios porque o tema dá para moito, e a min, sinceramente, prodúceme, como xa dixen, unha profunda indignación.
En calquera caso, creo que a mensaxe, o resumo que se pode sacar de todo isto, está ben claro: Deus lle dá pan a quen non ten dentes, uha gran verdade, e que a inmensa maioría destas empresarias, se queren reverter a súa situación, teñan a posibilidade de facelo.
Para as mais vulnerables, non hai "bornout" que valga, porque non se poden permitir o luxo de que así sexa, malia que cada dia que pasa case todas se sentan morrer un pouco máis por dentro.
Desgraciadamente, hai unha realidade que teñen clara: cando hai que loitar por sobrevivir cada día, non hai lugar para o "burnout".