![Andrés Núñez Rajoy](/web/cache/scene/uploads/xornalistas/foto/aa1/_S7QytKoutjK3UsovKMnMzytWsi62MjSxUqrKz891Lsov0DE1AC_/_Il61oA_/6441659426-foto_anr.jpg)
Andrés Núñez Rajoy
Reflexións olímpicas
We'll always have Paris (Casablanca, 1942)
Gústame ver as competicións olímpicas. Miro as que podo, en función do tempo dispoñible. Vexo a maioría do atletismo. Hai deportes que me hipnotizan como na ximnasia artística, quedo pasmado mirando á televisión. Nestas olimpíadas houbo cousas moi sorprendentes.
Unhas para ben e outras para mal. Calquera deportista que vaia a unhas Olimpíadas, de entrada xa ten todos os meus respectos. Non é fácil chegar aí. Esforzos, renuncias e sacrificios grandes. Quítanlle tempo a case todo para poder estar na mellor forma posible e competir. Son moitas e moitos os que compiten, a maioría sabe que non vai acadar ningunha medalla, ningún diploma. Mais esa maioría debe ter o recoñecemento de todos nós polo que fan, polo seu esforzo e o empeño que poñen en conseguilo.
Das cousas boas que vin gustaríame falar dalgunhas. A primeira é unha muller que, aínda que de pequena estatura, é unha moi grande dentro das grandes. Falo de Simone Biles. Medallas de ouro, de prata e, tamén quedou sen algunha. Demostrou grandeza na reverencia que ela, medalla de prata, e Jordan Chiles, medalla de bronce, lle fan á brasileira Rebeca Andrade, medalla de ouro en solo. É humana que ten fallos e que sabe recoñecer as ganancias alleas. Outro foi a actuación do sueco, Mondo Duplantis, no salto con pértega. Superou a súa propia marca a 6,25 m. Ni inicio das probas víase que ía ir lonxe xa que saltaba moi separado do listón. Todo un espectáculo, e o que lle queda ca idade que ten.
O que máis me sorprendeu coas súas declaración foi o extremeño Álvaro Martín, conseguiu a medalla de bronce en 20 km marcha, e a de ouro en relevos mixtos con María Pérez que tamén fora prata nos 20 km. Nunha entrevista en TVE1 reflicte quen e como é. Primeiro de onde ven, a orixe: " Yo soy un tío muy normal, de pueblo. De un pueblo de 6.000 habitantes (Llerena-Badajoz) en el sur de Extremadura, de un club extremeño. Y pensar que puedes ganar una medalla olímpica es todo un sueño y también es esperanzador para aquellos que dirán 'joder, si ese tío es normal, de carne y huesos'”. Porén, e sen despeinarse mostra o seu orgullo e ríndose di: "Estoy muy orgulloso porque he sabido compaginarlo con mis estudios. Dos carreras universitarias, tampoco soy un lumbreras. Es el mensaje que quiero mandar: no soy un superhéroe ni nada, y aun así he conseguido mis medallas olímpicas y mis carreras universitarias intentando ser la mejor persona posible". É a mostra que sendo normal poden acadarse éxitos con esforzo. Este home ten exames en setembro para terminar a carreira e escolle como tema do TFG a revolta do campesiñado en Extremadura. Iso, para min é ser todo un campión, no deporte e na vida. Sorprendente tamén foi a actuación da corredora neerlandesa Sifan Hassan, participando en 5.000, 10.000 e maratón, levando dous bronces nas primeira en unha medalla de ouro esprintado no maratón.
Pola contra vin cousas que me non me gustan, non ao deporte e ao esforzo. Primeiro a actuación dalgúns periodistas deportivos, nomeadamente os que falan polas ondas, os da radio (de todas as cadeas). Gozan caciqueando as nosas mentes inventando palabras e xestos lingüísticos. Ademais dos nomes co que denominan o céspede, agora temos que saber o que é un xogador "franquicia”, como se fose a cousa máis importante dos coñecementos (senón es un ninguén). Fomentan a ganancia previa, sen contar con que se pode quedar en malos postos por mil motivos, mais unha vez non acadada medalla xa non es obxecto de comentario, pasas ao esquecemento radiofónico. O deles é o fútbol de equipos caciquís, dos que son servos, o resto é obrigación cada catro anos e cubrir os expediente. Nunca entenderei os nomes, forxados nas ondas, de "los Hispanos”, "las Guerreras, "las Leonas”, "la Familia” ou "la Roja”, por poñer algún exemplo. Para min iso dos nomes inventados, e querendo que nós nos impliquemos dicíndoos non deixa de ser paletismo. O segundo que máis me molestou foi a actuación dos (non sei como chamarlle) caciques do atletismo mundial. Nunca entenderei o que fixeron co xeito de clasificarse. Non teñen en conta os tempos. Adrián Ben fixo mellor tempo que a maioría dos que se clasificaron nalgunhas series. Marta Pérez a corredora española de 1.500 bate o record de España mais queda fóra por non estar entre as seis primeiras da súa serie, pola contra Águeda Marques cun tempo moi inferior pero que entrou entre as seis primeiras da súa serie correu a final. Aínda así o esperpento foi no triplo salto onde fixeron dúas cousas incribles, primeiro pararon a carreira para presentar as finalistas de 100 m, logo comezou a chover e non secaron ven a pista de coller velocidade, cousa que prexudicou, e moito, a Ana Peleteiro e ás outras saltadoras. O como terceiro banzo desta escaleira foi a mostra de racismo nas redes. Houbo moito, mais eu saliento o que ao meu entender é racismo e xenofobia. As palabras que recibiu Ana Peleteiro pola súa actuación non son de recibo, os covardes (machirulos e racistas?) agóchanse baixo o anonimato de nome inventado. Algúns rozan a estupidez como se pode ver en La Voz de Galicia dicindo que como galega non debía queixarse da chuvia, cando ela se queixaba da auga na pista que impedía coller velocidade e podía escorregarse. Esta proba debía adiarse ata o día seguinte. Outro banzo xenófobo e racista na rede foron os comentarios no partido Marrocos – España. Moitos son para enmarcar, pero no cárcere, polo odio que levan. E incrible co que impunidade se actúa cando non se dá a cara.
Agradoume que este ano as Olimpíadas foran en París. Na cerimonia de apertura destes xogos olímpicos Francia na súa tradición de respecto das liberdades fixo un alarde de multiculturalismo, de integración, de respecto, non o tiñan fácil logo da derradeiras eleccións. Porén quedou claro que os cordóns sanitarios funcionan (se se quere). Aínda que nestas olimpíadas parece que foi o ano de moitos diplomas olímpicos (para os parvos isto non é nada). Agora ven a época de reflexionar, de facer planeamentos de plans de mellora. Tamén deben reflexionar a institucións responsables da política deportivas aos que lles gusta moito facer fotos con gañadores. Outros que teñen que reflexionar son os posibles sponsors, mirar ben o que se apoia, e en deporte as inversións son sempre rendibles. Como final grazas a todas e todos os deportistas polo espectáculo que nos regalaron neste agosto.
Para nós, o resto dos mortais, como no final da película Casablanca, dirixida por Michael Curtiz, no ano 1942, cando Rick Blaine (Humphrey Bogart) lle di a Ilsa Lund (Ingrid Berman) : "Sempre nos quedará París” (We'll always have Paris).